Jan Borysewicz
Jan Borysewicz, znany także jako Jan Bo, to jedna z najważniejszych i najciekawszych postaci na polskiej scenie rockowej.

Jako zawodowy gitarzysta zadebiutował w wieku 15 lat, gdy został zauważony przez londyńskiego animatora bluesa Alexisa Kornera. Mając 17 lat występował z polsko-enerdowskim zespołem Katia und Roman (NRD - wschodnia część Niemiec kontrolowana do czasu zjednoczenia w 1990 r. przez Związek Sowiecki). W 1976 r. zaczął grać z "Budką Suflera", dla której napisał kilka przebojów, m.in. "Nie wierz nigdy kobiecie". Z zespołem, który był wówczas u szczytu popularności, rozstał się w 1981 r.

Jeszcze zanim ogłoszono stan wojenny, w radiu grano już pierwsze piosenki nowej formacji Borysewicza. Gdy utwory pięły się na szczyty list przebojów, grupa faktycznie jeszcze nie istniała. Borysewicz - wspólnie z Andrzejem Mogielnickim, uznanym autorem tekstów piszącym dla popularnych polskich artystów, pozyskali sponsora, który zgodził się zainwestować milion złotych w planowane przedsięwzięcie. Założony wiosną 1982 r. zespół - ostatecznie nazwany "Lady Pank" - po sukcesie pierwszego przeboju stał się fabryką hitów. Zasilały ją chwytliwe kompozycje Borysewicza, stylizowane na młodzieżowy slang aluzyjne teksty Andrzeja Mogielnickiego i gwiazdorski wizerunek grupy. Grupa "Lady Pank" była jednym z pierwszych showbiznesowych przedsięwzięć w zachodnim stylu, jakie pojawiły się w Polsce schyłkowego socjalizmu.

W "Lady Pank", swojej autorskiej supergrupie, Borysewicz dał się poznać jako uzdolniony kompozytor i błyskotliwy gitarzysta. Obyczajowe skandale, z których część była wyreżyserowana w celu podsycania popularności, doprowadziły w końcu do urzędowego zakazu koncertów po występie we Wrocławiu w 1986 r.

Echa skandali dawno ucichły: dziś pamięta się muzykę, która mimo upływu lat wciąż potrafi brzmieć świeżo. Utwory "Lady Pank" to polskie ikony oficjalnego obiegu rockowej popkultury lat 80, a "Greatest Hits of Polish 80's" nie sposób wyobrazić sobie bez kilku chociażby hitów "Lady Pank", takich jak "Kryzysowa narzeczona", "Minus 10 w Rio", "Zamki na piasku", "Mniej niż zero", "Fabryka małp", "Kilimandżaro" czy "Du du".

Kompozycje Borysewicza rozpięte są między melodyjnym pop-rockiem, rytmami reggae i elementami nowej fali młodzieżowego rocka przełomu lat 70. i 80., z charakterystycznymi ciekawymi podziałami rytmicznymi, śpiewnymi, łatwymi do zapamiętania tematami i energetyzującym pulsem gitar. Zawsze wyróżniają się charakterystycznym brzmieniem i stylem gry Borysewicza. Choć zespół posądzano czasem o nadmierne zapożyczenia z "The Police" (w latach 80. był to jeden z najpopularniejszych zespołów w Polsce), polskim fanom to nie przeszkadzało. Spółka Borysewicz-Mogielnicki produkowała przeboje równie skutecznie, jak dwadzieścia lat wcześniej w Anglii duet Lennon-McCartney.